Ons fertiliteitstraject en reis naar onze dochter

Als zwanger worden niet vanzelf gaat.

Hoe vertel je in het kort hoe de weg van 5 jaar naar onze dochter is gelopen. Soms lijk ik woorden te weinig te hebben voor wat wij mee hebben gemaakt, maar soms lijkt het ook verder dan ooit nu we alweer een 3 jarige dochter hebben rondlopen.

Die 5 jaar leken een eeuwigheid, maar inmiddels lijken het ook een soort vage herinneringen van die tijd. En ik zeg bewust lijken, want hoe ver die tijd soms ook in het verleden lijkt te liggen. Het is een litteken die ik mijn hele leven met mij mee zal dragen. Het heeft mij heel veel mooie levenslessen geleerd, maar het heeft mij ook mijn diepste diepte punten van mijzelf laten zien.

En daarom begin ik maar gewoon met vertellen en probeer ik mijn verhaal zo compleet mogelijk aan jullie te vertellen. Waarom? Omdat ik geloof in het delen van verhalen, omdat we bij elkaar herkenning kunnen vinden, voelen dat we niet alleen zijn en samen kracht kunnen halen uit die diepste dieptepunten, want weet dat je nooit alleen bent. En dat is wat ik je gun met alle verhalen die ik de aankomende periode ga vertellen. Ik heb de afgelopen periode meerdere vrouwen mogen fotograferen die ooit in een fertiliteitstraject hebben gezeten. Samen met mij vertellen zij straks ook hun verhaal, want samen staan we sterker.

Waar het begon.

In juni 2017 ben ik gestopt met het slikken van de pil. 5 jaar samen met toen mijn vriend, afgestudeerd en klaar om aan het avontuur van ons leven te beginnen. Ik kom uit een gezin met jonge ouders wat ik geweldig vond en ook graag voor ons gezin wilde. Dus daar gingen we wel bewust van het feit dat ik wellicht moest ‘ontpillen’, maar nooit bedacht dat ik pas in januari 2023 daadwerkelijk zou bevallen van onze dochter.

Een jaar later, nog niet zwanger toch maar eens naar de huisarts. Deze nam een checklist door en gaf mij de mededeling niks aan de hand, probeer het nog maar een jaartje en je bent jong, dus je hebt alle tijd. In mei 2019, opnieuw de stap naar de huisarts gemaakt en toen eindelijk de doorverwijzing naar het ziekenhuis gekregen. Daar samen door de medische molen gehaald, inclusief HSG onderzoek (in mijn leven nog nooit zo’n pijn gehad) en de conclusie was dat er geen reden was waarom wij niet natuurlijk zwanger konden raken…

Frustratie en opluchting tegelijk. Heel fijn dat we beide gezond zijn, maar zo ontzettend frustrerend waarom het maar niet wilde lukken. De arts vertelde dat we het nog 6 maanden samen moesten proberen voor we duidwerkelijk met iui zouden beginnen, maar ik was op een punt dat ‘het zelf proberen’ zoveel stress gaf, dat ik alleen nog met hulp verder wilde. Daarin vonden we een compromis en zouden we in december 20219 starten met onze eerste iui behandeling. Een uur voor onze eerste afspraak en echt voor iui ronde 1 had ik een gemiste oproep van het ziekenhuis. Daar kreeg ik de mededeling dat wij het niet helemaal hadden begrepen, maar dat de lab rond de feestdagen dicht zou zijn en er een grote kans was dat onze inseminatie dan zou plaatsvinden. Het had geen zin om te starten. Een klap in onze gezicht, vooral omdat het werd overgebracht alsof wij deze fout hadden gemaakt. Lekker begin zo vlak voor de eerste iui ronde. Uiteindelijk startte ik in januari 2020 met onze eerst iui ronde. Na 2 rondes besloot ik even te stoppen. Even terug komen op ‘aarde’, zoals ik het altijd noemde en geen dagen/weken die in het tegen stonden van ziekenhuis afspraken.

Foto's van post die ik ooit online heb geplaatst op mijn prive instagram @wiesjevdtoorn toen ik de reis naar onze dochter deelde.

En toen liep de emmer over

We weten allemaal wat er in maart 2020 ‘even’ om het hoekje kwam kijken en daarna lagen maanden alle fertiliteitsbehandelingen op zijn gat. Dat gaf ergens een soort rust gek genoeg. Een aantal maanden later, klaar voor de inseminatie van de 3^e ronde gebeurt het ondenkbare…

Het begon om met een inseminatie op de verloskamers waarbij je vol wordt geconfronteerd met zwangere vrouwen. Toen ik mij wilde aanmelden voor de afspraak merkte de medewerker op: 'goh jij komt hier niet om te bevallen....'. Waarna de arts veel te laat was en we nog ‘even’ ruimte moesten maken voor een zwangere vrouw die in diezelfde kamer een echo moest ondergaan en ik al half uitgekleed was…

Om vervolgens klaar te liggen voor de inseminatie en het benodigde materiaal hiervoor niet op voorraad was in het gehele ziekenhuis. Ik voelde de grond onder mij wegzakken. Ik was echt van stomheid geslagen. Hoe was dit in hemelsnaam mogelijk. De dagen die volgde waren zwaar. Ik was niet instaat om 100% te werken en ik heb wat afgehuild. Ik weet niet hoe, maar we hebben uiteindelijk alles bij elkaar geraapt en zijn door gegaan.

Het mag duidelijk zijn dat we niet verder gingen in het ziekenhuis. Deze laatste fout was er 1 van vele die we al hadden meegemaakt in het ziekenhuis. Het vertrouwen was weg, we voelde ons niet gehoord en dit was grens voor ons. Dan begint opnieuw de zoektocht naar een nieuwe plek voor ons traject. Deze vonden we bij het MCK in Leiderdorp. Door alle fouten in het ziekenhuis besloten we alle testen bij het MCK opnieuw te doen. Ik ging namelijk aan alles twijfelen en wilde zeker weten dat alles klopte wat ze in het ziekenhuis hadden gezegd. Na maanden wachten begonnen we in februari 2021 aan de 4^e iui ronde, maar deze eindigde vroegtijdig gezien ik 5 rijpe eicellen had klaar liggen en dan is de kans op een 4 of 5 ling te groot. Dikke tranen, niet het nieuws wat je wilt horen als je na al die tijd weer kan beginnen met een nieuwe iui ronde en een kans op zwanger worden.

De laatste iui rondes

In die maanden daarna volgde ook ronde 5 en 6 zich op zonder resultaat. En toen was daar ronde 7 van iui. Vlak voor de inseminatie kreeg ik te horen dat het zaad van mijn man deze ronde heel slecht was ten opzicht van de andere rondes. Ik snapte er niks van, want er was nooit een probleem geweest daarmee. Uiteindelijk bedachten we ons veel te laat dat hij 3,5 week daarvoor 40 graden koorts had gehad en dit had dus grote gevolgen voor de kwaliteit. Een ronde die uiteindelijk dus ook geen zwangerschap opleverde. In november 2021 sloten we het hoofdstuk iui voorgoed af. Na bijna 2 jaar en 7 rondes iui stonden we nog steeds met lege handen. Onbegrijpelijk als je beide gezond bent verklaard…

We moest verplicht 3 maanden rust hebben, om mijn man te laten herstellen en gingen daarna met volle tegenzin het icsi traject in.

In maart 2022 haalde ze met de punctie 21 (!) eicellen bij mij weg, waarvan er 12 waren bevrucht en er 10 van werden gevroren. Een monsterscore als je beseft dat we al die voorafgaande jaren nog nooit zwanger waren geweest en we dus niet eens wisten of dat ooit ging lukken. Ik kreeg geen verse terugplaatsing, omdat men bang was voor over stimulatie bij mij. Weer even pas op de plaats en rust. Niet gemakkelijk kan ik je vertellen, maar blijkbaar wel nodig voor mijn lichaam.

En dan ineens na 5 jaar...

De eerste terugplaatsing leverde helaas geen zwangerschap op. Een flinke domper kan ik je vertellen. Op 3 juni 2022 ging ik voor een 2^e terugplaatsing. Het bijzondere was dat ik tijdens deze ronde nooit hormonen heb gespoten. Het plan was dat ik de ovulatiespuit zou zetten, maar mijn ovulatie kwam spontaan eerder dan ik mijn spuit moest zetten. Geen hormonen dus die ronde. Ik kreeg die ochtend een sms'je dat het embryo goed was ontdooit en appte naar mijn man dat ik die dag Lexi ging halen. Een naam die wij al jaren hadden voor een dochter. Totaal onbewust geschreven, maar die ronde leverde na 5 jaar wel een zwangerschap op en die bleek inderdaad onze dochter Lexi te mogen zijn.

Na een turbulente zwangerschap door placenta previa totalis, mochten wij in januari 2023 met een zwangerschap van 35 weken en 3 dagen onze dochter eindelijk in onze armen sluiten.

Dit is ons verhaal ‘in het kort’, want hoe vertel je die turbulente 5 jaar ‘even’ op papier, ik heb een poging gedaan voor je. Vanaf december 2019 heb ik alle rondom onze weg naar een kindje online gedeeld via instagram. Eerst om lotgenoten te vinden, want die had ik niet in mijn directe omgeving, maar uiteindelijk werd het ook een soort dagboek voor mij en haalde andere vrouwen ook weer kracht uit mijn ervaren. Ik heb met het delen van mijn verhaal online andere vrouwen bij elkaar gebracht, ik heb zelf andere vrouwen in vergelijkbare situaties mogen ontmoeten en ik heb er zelfs een vriendschap aan overgehouden.

Ik hoop je met mijn verhaal te laten zien dat je niet alleen bent. Het traject kan zo alleen voelen en dat is niet wat ik je gun. Ik gun je liefde volle armen die je vertellen dat het allemaal oke is, alle emoties die je voelt zijn oke en het is oke om nu echt eens te kijken wat jij wilt en waar jij behoefte aan hebt.

In de volgende blog zal ik je meer vertellen over wat ik heb geleerd tijdens het traject en wat ik hoop dat alle wensmama's die nu nog in een traject zitten mee mogen nemen in hun reis.

Mocht je ooit vragen hebben, heb je een luisteren oor nodig of juist een schouder om op uit te huilen? Je mag mij altijd een berichtje sturen.

Heel veel liefs Wiesje