Het fertiliteitsverhaal van Esther: "jeetje, ik ben mezelf daar ook wel eens in verloren.”

Toen ik Esther vroeg waarom zij mee wilde doen aan deze fertiliteitsverhalen vertelde zij het volgende:

Ik denk dat de laatste foto’s waarop ik mezelf écht zie stralen gemaakt zijn in juni 2020, vlak voor ons huwelijk. Ik was toen mijn meest fitte zelf en we hadden wel een kinderwens, maar waren daar nog niet actief mee bezig. Eerst wilden we trouwen. Tijdens die familieshoot met Marks familie straal ik echt en ergens voelt het alsof dat de laatste foto’s zijn waarop ik dat zo duidelijk zie.

Na ons huwelijk begon onze weg naar een kindje. Een weg die veel langer duurde dan we ooit hadden verwacht. Die onzekerheid deed veel met mij. Ik verloor mezelf erin. Ik ging meer eten uit emotie, kwam aan, viel weer af en kwam weer aan. Vooral voelde ik heel veel onzekerheid.

Uiteindelijk werden we na drie jaar zwanger en bijna vier jaar later hadden we Mae eindelijk in onze armen. Daarna ben ik volledig het moederschap ingestapt, wat natuurlijk een prachtige rol is. Maar nu Mae bijna twee is, besef ik ook dat ik mezelf daarin een beetje ben kwijtgeraakt. We namen weinig tijd samen, maar ik nam eigenlijk ook nauwelijks tijd voor mezelf.

Juist daarom wilde ik graag op de foto. Om mezelf weer eens terug te zien. Mijn knappe, leuke zelf. Mijn stralende zelf. Inmiddels ben ik weer zwanger, iets waar ik na een miskraam vorig jaar ontzettend trots en dankbaar voor ben. En ik hoop dat ik het bij een tweede kindje anders mag doen. Dat ik beter voor mezelf blijf zorgen en mezelf gun om te blijven stralen. Misschien kunnen jouw foto’s mij daar ook weer een beetje aan herinneren.

Ik wil mijn verhaal delen omdat ik me tijdens de eerste jaren van ons fertiliteitstraject ontzettend eenzaam heb gevoeld. Mensen verwachtten na ons huwelijk automatisch dat er snel een kindje zou komen. Ondertussen zat ik in een traject waar bijna niemand iets van wist. Op kantoor werden grapjes gemaakt als iemand weer zwanger bleek: “Nou Es, ben jij niet eens aan de beurt?” Terwijl niemand wist hoeveel pijn dat deed. Omdat we het zo lang voor onszelf hielden, voelde het enorm eenzaam.

Ik ben blij dat steeds meer mensen hun verhaal delen, maar ik denk dat dat nog meer mag gebeuren. Een fertiliteitstraject is echt een hell of a ride emotioneel, lichamelijk én psychisch zwaar. En juist daarom hoop ik dat andere vrouwen zich gesteund voelen en weten dat ze daarin niet alleen zijn.

Het fertiliteitsverhaal van Esther:

Er zijn wensen die vanzelf lijken te gaan. En wensen die jaren duren. Vol onzekerheid, hoop, verdriet en opnieuw beginnen. Voor Esther begon de weg naar hun eerste kindje in augustus 2020. Pas in augustus 2023 verscheen er voor het eerst een positieve zwangerschapstest.

Omdat ze altijd een regelmatige cyclus had gehad en haar moeder snel zwanger raakte, dacht ze eigenlijk dat het bij hen ook vanzelf zou gaan. “Little did I know..” schrijft ze. Na een jaar zelf proberen volgden ziekenhuisonderzoeken, IUI-trajecten, een overstap van ziekenhuis en uiteindelijk ICSI. De eerste IVF-ronde deed bij hen onverklaarbaar niets. Twee terugplaatsingen mochten niet blijven plakken. Tijdens de tweede ICSI-ronde kwam eindelijk die eerste positieve test. In april 2024 werd Mae geboren, hun “lang van gedroomde grote wonder”.

De jaren richting Mae omschrijft Esther als een emotionele en fysieke rollercoaster. Een eenzaam proces ook, omdat ze het lang voor zichzelf hielden. Het leven voelde on hold. Alles draaide om die ene grote wens. Ze verloor zichzelf regelmatig onderweg en vroeg zich soms af: “wat als het nooit zal lukken…”

Wat haar kracht gaf waren de lieve woorden, kaartjes en berichtjes toen ze uiteindelijk openheid gaven over hun traject. “We voelden ons gedragen.” Ze leerden zichzelf ook een baaldag te gunnen als het weer niet gelukt was, om daarna toch weer met goede moed verder te gaan.

Bij de wens voor een tweede kindje voelde de reis anders. De wens was er nog steeds, maar de noodzaak minder groot, omdat ze al zo gelukkig waren met z’n drieën. Toch volgden opnieuw terugplaatsingen, een miskraam en uiteindelijk weer een ICSI-traject. In december 2025 kwam opnieuw een positieve zwangerschapstest.

Esther deelt haar verhaal omdat ze anderen wil laten voelen dat ze niet alleen zijn. “Delen heelt, ook al kunnen anderen het niet oplossen.” Ze hoopt dat vrouwen in een fertiliteitstraject lief blijven voor zichzelf en voor hun partner. Want juist in zo’n proces raak je elkaar en jezelf soms makkelijk kwijt.

De zin die zij meenam naar de shoot raakte me:

“Ik kan niet zeggen: het komt wel goed, ik kan wel zeggen: houd vol, houd moed.”

En misschien is dat precies wat haar verhaal is. Een verhaal van volhouden. Van hoop houden wanneer het onmogelijk voelt. En van een lijf dat, ondanks alles wat het heeft doorstaan, nog altijd liefde heeft gedragen.